Ganneron

Pchnij drzwi przy rue Ganneron i już jesteś w środku — parter, na poziomie ulicy, poranne dźwięki 18. dzielnicy wchodzą razem z tobą.

Trzydzieści metrów kwadratowych, urządzone z prostotą: salon z rozkładaną sofą, sypialnia z tyłu i łazienka z wanną z hydromasażem, która robi większość roboty po długim dniu spacerów. Klimatyzacja, prawdziwa kuchnia, samodzielne zameldowanie przez skrytkę na klucz o dowolnej porze.

Dwie minuty na północ leży La Fourche; na południe kawiarnie wokół Place de Clichy świecą do późna. Kwadrans pod górę i jesteś na Montmartre, zanim znajdą go tłumy.

Pasuje parze, niewielkiej rodzinie albo przyjaciołom podróżującym z lekkim bagażem — do pięciu osób z rozłożoną sofą. To, co zostaje, to cisza ulicy o poranku, zanim Paryż się obudzi.

Wychodząc na rue Ganneron, znajdujesz się pomiędzy dwoma obliczami Montmartre'u: za tobą cichy kamienny mur Cimetière Saint-Vincent i malarska uliczka avenue Junot; przed tobą zbocze opadające ku Place de Clichy i tyły Moulin Rouge. Poranki pachną tu olejem napędowym z wiaduktu rue Caulaincourt i masłem z piekarni na rogu rue Joseph de Maistre.

Rano warto poznać mały targ przy rue Lepic — zacznij od Coquelicot z pain au chocolat niemal zbyt ciemnym, a potem przejdź obok sprzedawców ryb i sklepu z serami pod numerem 60. To trasa, którą szła Amélie — wszyscy o tym wspominają i nikomu to nie przeszkadza.